جستجو

تبلیغات



گاتها ، بهشت و جهنم در آیین مزدیسنا

    گاتها :

    گاتها نسک آسمانی و دینی زرتشتیان میباشد که اشوزرتشت به نگارش در آورده و در دل یسنا جای گرفته است . پنج بخش دیگر اوستا : یسنا ، یشت ها ، وندیدا ، ویسپرد ، و خرده اوستا است که به وسیله انجومن مغان و موبدان بزرگ در درازای تاریخ نوشته شده است .

    اشو زرتشت در رسانیدن پیام خود به مردم به هیچ فرجودی ( معجزه ای ) نیاز نداشت ، بلکه با زبان خرد با مردم سخن گفته است . اشوزرتشت پیام اهورامزدا را به شیوایی و رسایی در سروده های خویش آورده است . گاتها که نخستین سروده های جهان است از روش درست زیستن و رستگار شدن سخن میگوید .

    گاتها ، اندیشه ورز ، خرد گرا و وجدان پرور است و برای همه مردم در هر جا و زمان ساده ترین و بهترین الگوی رفتاری را به گونه فرزانی ، به دور از هر گونه پندار نادرستی بیان کرده است . گاتها به چم سروده های پاک  میباشد ، گاتها در سخن اشوزرتشت مانتره نامیده میشود که به چم سخن اندیشه بر انگیز اهورایی و سپنته میباشد .

    سخن گات ها تنها برای دانایان دریافت شدنی است ، زیرا نادان بر پایه سهش های تند و بی فرزانه خود کار میکند و گوش شنوایی برای پیام اهورایی ندارد . هنگامی که دانا اندیشه راستی جویی را می آموزد باید دانش و بینش خود را به دیگران به ویژه نا آگاهان برساند ، تا پندار بافی رخت بربندد .

    بهشت و جهنم در دین زرتشت چگونه است :

    درکهن‌ترین نسک مدون دینی که تاکنون به دست آمده و گات‌ها نامیده می‌شود و نسک‌ آسمانی زرتشتیان است ، اشوزرتشت برای نخستین بار این باور را بیان می‌نماید که جهان از دو بخش گیتی و مینیو تشکیل شده که باهم و درهم بوده و از یکدیگرجدا نیست .

    انسان به سبب برخورداری از خرد و وجدان و روان و فروهر ، موجودي مینوی است و چون « من » دارد ، می‌تواند از مرز نهاد خود بگذرد و من خود را سراسر در دست بگیرد ، به سوی هومنی یا اهرمنی راهنمایی كند

    . پس « روان » که مانند چشم و گوش و زبان ، جای پایداری نداشته ، سکان بدن را در دست دارد ، پاسخ گو است و باید پاسخگو باشد و پادافره رفتار خویش را هم در این گیتی و هم در جهان واپسین ، بر پایه هنجاری که در هستی با تیز نگری بر پا است و آیین اشا نامیده می‌شود ، دریافت كند ، که هرکس همان می‌درود که میکارد . از این دیدگاه خداوند هرگز ، جایگاهی برای شکنجه انسان پدید نیاورده ، بلکه این خود انسان است که با کردارش بهشت و دوزخ را برای روان خویش پدید میاورد .

    در باور زرتشتی ، فروهر پس از مرگ به بن خویش ، اهورا مزدا باز می‌گردد . اینک آنکه روان ، در روز چهارم پس از مرگ از بدن جدا می‌شود و در دادگاه داد خدایی به داوری مهر و سروش و رشن و اشتاد دادرسی می‌شود و در وهیشتم مینیو ( بهشت ) یا در اچیشتم مینیو ( دوزخ ) ، جای می‌گیرد و پس از کیفر پادافره خویش که بيشينه سی سال به درازا خواهد كشید ، در گروسمان یا خانه روشنایی و سرود ، به فروهر خویش می‌پیوندد .

    به همین سبب است که بهدینان مرگ را پايان زندگی ندانسته ، نازندگی یا شکل دیگری از زندگی می‌دانند ، ازاین‌ رو پس از درگذشت گرامی یانمان ، پرسه می‌گیریم و سیاه نمی‌پوشیم و گریه و زاری زیادی نمی‌کنیم . البته بهشت ( بهترین جای مینوی که در اندیشه می‌گنجد ) و دوزخ ( خانه دروغ ) در باور زرتشتی ، جایی مینوی است که جزییات آن از درک انسان بیرون است ، و همه پادافره ، چه خوش‌آیند و چه نا خوش آیند ، نمود فیزیکی و کیفر یا فروزش بدنی نداشته ، روانی است .

    برگرفته از تارنما انجمن موبدان


     

    این مطلب تا کنون 17 بار بازدید شده است.
    ارسال شده در تاریخ جمعه 24 آبان 1392
    منبع
    برچسب ها : گاتها ,خویش ,بهشت ,اندیشه ,می‌شود ,انسان ,باور زرتشتی ,نامیده می‌شود ,
    گاتها ، بهشت و جهنم در آیین مزدیسنا

تبلیغات


    تبلیغات شما در این قسمت

پربازدیدترین مطالب

آمار امروز پنجشنبه 10 فروردين 1396

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده

تگ های برتر